Κατά καιρούς διάφορα επιχειρηματικά συμφέροντα είχαν τη «γραμμή» τους, αλλά και τους ανθρώπους τους, κοντά στον Κυριάκο Μητσοτάκη
Η ιστορία δεν είναι παλιά. Ωστόσο, κάτω από τις συγκεκριμένες συνθήκες και ενώ βαδίζουμε πλέον στον τελευταίο χρόνο της θητείας της παρούσας κυβέρνησης, αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Και αναφερόμαστε στον άγνωστο – γνωστό «πόλεμο» στο Μέγαρο Μαξίμου, όπου, πέραν του πρωθυπουργού, εδρεύει το «επιτελικό κράτος».
Ένα σύστημα εξουσίας που καθορίζει τη στρατηγική της κυβέρνησης σε πολιτικά ζητήματα, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί και σημείο αναφοράς για επιχειρηματικά deal, καθώς τίποτα δεν περνά απαρατήρητο.
Κοντά στον Κυριάκο
Γι’ αυτό και κατά καιρούς διάφορα επιχειρηματικά συμφέροντα είχαν τη «γραμμή» τους, αλλά και τους ανθρώπους τους, κοντά στον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Αυτό αποτέλεσε αιτία πολλών εσωτερικών συγκρούσεων στο Μέγαρο, τόσο κατά την περίοδο του Γρηγόρη Δημητριάδη όσο και κυρίως μετά, όταν διαφορετικά κέντρα επιρροής κατάφεραν να τοποθετήσουν δικά τους πρόσωπα κοντά στον πρωθυπουργό.
Δεν είναι τυχαίο ούτε το «πάρτι» διαρροών που σημειωνόταν, ούτε το γεγονός ότι πρόσωπα που διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο «κάηκαν» από τα ίδια συμφέροντα με τα οποία φέρονταν να έχουν προνομιακές σχέσεις.
Σαν τα… πουκάμισα
Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι ο Μητσοτάκης άλλαζε κατά καιρούς πολλούς από τους «έμπιστούς» του «σαν τα πουκάμισα», καθώς διαπίστωνε πως πίσω από την εικόνα της ανιδιοτέλειας υπήρχαν άλλα συμφέροντα, που προωθούσαν συγκεκριμένες ιδέες, απόψεις και προτάσεις.
Θα μπορούσε να πει κανείς ότι τέτοια φαινόμενα δεν είναι ούτε νέα ούτε πρωτόγνωρα στον χώρο της εξουσίας.
Το διαφορετικό στοιχείο, όμως, είναι ότι οι περισσότεροι πρωθυπουργοί διέθεταν έναν στενό, σταθερό πυρήνα συνεργατών, που παρέμενε μέχρι το τέλος της θητείας τους.
Στην περίπτωση Μητσοτάκη, σχεδόν κανένα από τα πρόσωπα που αποτέλεσαν τον αρχικό «πυρήνα» δεν διατηρήθηκε, καθώς για διάφορους λόγους απομακρύνθηκαν από το Μαξίμου.
Ποιοι πέρασαν
Στον στενό κύκλο εξουσίας βρέθηκαν κατά καιρούς πρόσωπα όπως οι Γιώργος Γεραπετρίτης, Στέλιος Πέτσας, Γιάννης Οικονόμου, Γιάννης Μπρατάκος, Μάκης Βορίδης, Σταύρος Παπασταύρου και Αλέξης Πατέλης. Κάποιοι απομακρύνθηκαν, άλλοι επανήλθαν σε διαφορετικούς ρόλους, ωστόσο κανείς δεν έπαψε να επιδιώκει την επιστροφή στο κέντρο λήψης αποφάσεων.
Οι μόνοι που παραμένουν σταθερά στο κεντρικό σύστημα εξουσίας είναι οι Άκης Σκέρτσος, Γιώργος Μυλωνάκης και Θανάσης Νέζης, με τον τελευταίο να έχει κυρίως κομματικό ρόλο.
Ο ασκός του Αιόλου
Η περιπέτεια υγείας του Μυλωνάκη άνοιξε τον «ασκό του Αιόλου», καθώς ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ είχε αναλάβει κρίσιμες αποστολές και λειτουργούσε ως δίαυλος επικοινωνίας με ένα απαιτητικό επιχειρηματικό σύστημα, το οποίο βρίσκεται σε ένταση με το Μαξίμου.
Κανείς δεν γνωρίζει πόσο θα διαρκέσει η απουσία του (ευχές για ταχεία ανάρρωση), όμως είναι σαφές ότι δημιουργείται κενό, κυρίως σε επίπεδο επικοινωνίας με κρίσιμους παράγοντες.
Αυτό έχει ήδη εντείνει τις πιέσεις και έχει στρέψει τα «πυρά» προς τον Σκέρτσο.
Ο μόνος που διασώθηκε
Οι επιθέσεις δεν οφείλονται σε προσωπικές αντιπάθειες, αλλά στην προσπάθεια επιτάχυνσης εξελίξεων, κυρίως ενός ανασχηματισμού εντός του Μεγάρου Μαξίμου.
Στόχος δεν είναι η στήριξη της κυβέρνησης, αλλά η τοποθέτηση «δικού τους ανθρώπου», ώστε συγκεκριμένα επιχειρηματικά και μιντιακά συμφέροντα να έχουν άμεση πρόσβαση στην πληροφόρηση και στη διαδικασία λήψης αποφάσεων.
Οι πιέσεις αναμένεται να συνεχιστούν, είτε μέσω διαρροών για επιστροφές προσώπων είτε μέσω στοχευμένων επιθέσεων, με τον Σκέρτσο να αποτελεί τον πιο εύκολο στόχο.
Καλύπτει και ψάχνει
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης φαίνεται να γνωρίζει τα παρασκήνια και προς το παρόν επιλέγει να δείχνει τη δυσαρέσκειά του, καλύπτοντας τον Σκέρτσο από τις επιθέσεις.
Όχι απαραίτητα γιατί τον θεωρεί αναντικατάστατο, αλλά γιατί δεν επιθυμεί να χάσει έναν από τους τελευταίους στενούς συνεργάτες που παραμένουν από την αρχή της διακυβέρνησής του.
Ο «πόλεμος» ωστόσο συνεχίζεται, με το ερώτημα να παραμένει: θα υποχωρήσει ο πρωθυπουργός στις πιέσεις ή θα διατηρήσει τον έλεγχο απέναντι στα συμφέροντα που επιχειρούν να αποκτήσουν ρόλο εντός του Μεγάρου Μαξίμου;
Ο Πειραιάρχης
www.bankingnews.gr
Και αναφερόμαστε στον άγνωστο – γνωστό «πόλεμο» στο Μέγαρο Μαξίμου, όπου, πέραν του πρωθυπουργού, εδρεύει το «επιτελικό κράτος».
Ένα σύστημα εξουσίας που καθορίζει τη στρατηγική της κυβέρνησης σε πολιτικά ζητήματα, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί και σημείο αναφοράς για επιχειρηματικά deal, καθώς τίποτα δεν περνά απαρατήρητο.
Κοντά στον Κυριάκο
Γι’ αυτό και κατά καιρούς διάφορα επιχειρηματικά συμφέροντα είχαν τη «γραμμή» τους, αλλά και τους ανθρώπους τους, κοντά στον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Αυτό αποτέλεσε αιτία πολλών εσωτερικών συγκρούσεων στο Μέγαρο, τόσο κατά την περίοδο του Γρηγόρη Δημητριάδη όσο και κυρίως μετά, όταν διαφορετικά κέντρα επιρροής κατάφεραν να τοποθετήσουν δικά τους πρόσωπα κοντά στον πρωθυπουργό.
Δεν είναι τυχαίο ούτε το «πάρτι» διαρροών που σημειωνόταν, ούτε το γεγονός ότι πρόσωπα που διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο «κάηκαν» από τα ίδια συμφέροντα με τα οποία φέρονταν να έχουν προνομιακές σχέσεις.
Σαν τα… πουκάμισα
Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι ο Μητσοτάκης άλλαζε κατά καιρούς πολλούς από τους «έμπιστούς» του «σαν τα πουκάμισα», καθώς διαπίστωνε πως πίσω από την εικόνα της ανιδιοτέλειας υπήρχαν άλλα συμφέροντα, που προωθούσαν συγκεκριμένες ιδέες, απόψεις και προτάσεις.
Θα μπορούσε να πει κανείς ότι τέτοια φαινόμενα δεν είναι ούτε νέα ούτε πρωτόγνωρα στον χώρο της εξουσίας.
Το διαφορετικό στοιχείο, όμως, είναι ότι οι περισσότεροι πρωθυπουργοί διέθεταν έναν στενό, σταθερό πυρήνα συνεργατών, που παρέμενε μέχρι το τέλος της θητείας τους.
Στην περίπτωση Μητσοτάκη, σχεδόν κανένα από τα πρόσωπα που αποτέλεσαν τον αρχικό «πυρήνα» δεν διατηρήθηκε, καθώς για διάφορους λόγους απομακρύνθηκαν από το Μαξίμου.
Ποιοι πέρασαν
Στον στενό κύκλο εξουσίας βρέθηκαν κατά καιρούς πρόσωπα όπως οι Γιώργος Γεραπετρίτης, Στέλιος Πέτσας, Γιάννης Οικονόμου, Γιάννης Μπρατάκος, Μάκης Βορίδης, Σταύρος Παπασταύρου και Αλέξης Πατέλης. Κάποιοι απομακρύνθηκαν, άλλοι επανήλθαν σε διαφορετικούς ρόλους, ωστόσο κανείς δεν έπαψε να επιδιώκει την επιστροφή στο κέντρο λήψης αποφάσεων.
Οι μόνοι που παραμένουν σταθερά στο κεντρικό σύστημα εξουσίας είναι οι Άκης Σκέρτσος, Γιώργος Μυλωνάκης και Θανάσης Νέζης, με τον τελευταίο να έχει κυρίως κομματικό ρόλο.
Ο ασκός του Αιόλου
Η περιπέτεια υγείας του Μυλωνάκη άνοιξε τον «ασκό του Αιόλου», καθώς ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ είχε αναλάβει κρίσιμες αποστολές και λειτουργούσε ως δίαυλος επικοινωνίας με ένα απαιτητικό επιχειρηματικό σύστημα, το οποίο βρίσκεται σε ένταση με το Μαξίμου.
Κανείς δεν γνωρίζει πόσο θα διαρκέσει η απουσία του (ευχές για ταχεία ανάρρωση), όμως είναι σαφές ότι δημιουργείται κενό, κυρίως σε επίπεδο επικοινωνίας με κρίσιμους παράγοντες.
Αυτό έχει ήδη εντείνει τις πιέσεις και έχει στρέψει τα «πυρά» προς τον Σκέρτσο.
Ο μόνος που διασώθηκε
Οι επιθέσεις δεν οφείλονται σε προσωπικές αντιπάθειες, αλλά στην προσπάθεια επιτάχυνσης εξελίξεων, κυρίως ενός ανασχηματισμού εντός του Μεγάρου Μαξίμου.
Στόχος δεν είναι η στήριξη της κυβέρνησης, αλλά η τοποθέτηση «δικού τους ανθρώπου», ώστε συγκεκριμένα επιχειρηματικά και μιντιακά συμφέροντα να έχουν άμεση πρόσβαση στην πληροφόρηση και στη διαδικασία λήψης αποφάσεων.
Οι πιέσεις αναμένεται να συνεχιστούν, είτε μέσω διαρροών για επιστροφές προσώπων είτε μέσω στοχευμένων επιθέσεων, με τον Σκέρτσο να αποτελεί τον πιο εύκολο στόχο.
Καλύπτει και ψάχνει
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης φαίνεται να γνωρίζει τα παρασκήνια και προς το παρόν επιλέγει να δείχνει τη δυσαρέσκειά του, καλύπτοντας τον Σκέρτσο από τις επιθέσεις.
Όχι απαραίτητα γιατί τον θεωρεί αναντικατάστατο, αλλά γιατί δεν επιθυμεί να χάσει έναν από τους τελευταίους στενούς συνεργάτες που παραμένουν από την αρχή της διακυβέρνησής του.
Ο «πόλεμος» ωστόσο συνεχίζεται, με το ερώτημα να παραμένει: θα υποχωρήσει ο πρωθυπουργός στις πιέσεις ή θα διατηρήσει τον έλεγχο απέναντι στα συμφέροντα που επιχειρούν να αποκτήσουν ρόλο εντός του Μεγάρου Μαξίμου;
Ο Πειραιάρχης
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών